𝑬𝒆𝒏 𝒘𝒐𝒏𝒅𝒆𝒓𝒕𝒆𝒌𝒆𝒏 𝒐𝒑 𝒗𝒂𝒌𝒂𝒏𝒕𝒊𝒆

𝑬𝒆𝒏 𝒘𝒐𝒏𝒅𝒆𝒓𝒕𝒆𝒌𝒆𝒏 𝒐𝒑 𝒗𝒂𝒌𝒂𝒏𝒕𝒊𝒆𝑂𝑚𝑑𝑎𝑡 𝑖𝑘 𝑔𝑒𝑙𝑜𝑜𝑓 𝑑𝑎𝑡 𝑤𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒𝑛 𝑖𝑛 𝘩𝑒𝑙𝑒 𝑘𝑙𝑒𝑖𝑛𝑒 𝑑𝑖𝑛𝑔𝑒𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑛𝑒𝑛 𝑧𝑖𝑡𝑡𝑒𝑛 𝑒𝑛 𝑤𝑒 𝑠𝑜𝑚𝑠 𝑧𝑜𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑑𝑒𝑛𝑘𝑒𝑛 𝑑𝑎𝑡 𝑖𝑒𝑡𝑠 𝑡𝑜𝑒𝑣𝑎𝑙𝑙𝑖𝑔 𝑖𝑠, 𝑑𝑒𝑒𝑙 𝑖𝑘 𝑑𝑖𝑡 𝑣𝑒𝑟𝘩𝑎𝑎𝑙 𝑚𝑒𝑡 𝑗𝑢𝑙𝑙𝑖𝑒.Afgelopen 12 augustus was het zover: de zonsverduistering! We waren op dat moment op vakantie in Texel. Al dagen van tevoren bedachten we dat we geen brillen hadden om de verduistering ook daadwerkelijk te kunnen zien. Op het eiland werden ze niet verkocht en een online bestelling zou niet meer op tijd aankomen.Toen zagen we een bericht voorbijkomen dat er een sterrenwacht aanwezig zou zijn op het strand bij De Koog met speciale zonnekijkers. Iedereen was welkom en aanmelden was niet nodig. Er zouden ook een beperkt aantal brillen beschikbaar zijn.Dus op naar het strand dan maar! In de auto op weg hadden we het erover dat we geen bril hadden en dat we hoopten dat er nog beschikbaar zouden zijn bij de sterrenwacht. “Laten we ervoor bidden” klonk er ineens achter uit de auto. En zo zonden we samen een gebed op.Toen we aankwamen op het strand waren we niet de enigen, er stonden meer dan 100 mensen te wachten op een bril.. Terwijl er maar 25 waren. Mijn man zei: “Laat maar Lies het heeft toch geen zin..” Maar ik dacht aan ons gebed en ging in de rij staan. Toen ik al een tijdje stond te wachten zag ik ineens een moeder die haar zoon kwijt was. Ik besloot haar te gaan helpen en m’n plekje in de rij op te geven. Want wat was er nou belangrijker? Godzijdank kwam hij terecht! Terug in de rij had geen zin want alle brillen waren inmiddels al vergeven.Ik zocht m’n man en kids op en ging bij hen zitten. Daar zaten we dan. Zonder bril, een hele rij voor de zonnekijker wat geen doen was om in te gaan staan met een 3 jarige peuter die alle kanten op rende behalve die van ons.. Ik zuchtte en zei tegen m’n man: “Zullen we anders maar weer gaan? Dit heeft zo ook weinig zin.”En toen uit het niets vraagt een vrouw die met haar gezin naast ons zit: “Willen jullie soms een bril? Wij hebben er 1 over.” Zo bijzonder! We mochten de bril houden! Toen de zonsverduistering was afgelopen ben ik nog naar de vrouw toegelopen om haar nogmaals te bedanken. Ik vertelde haar over ons gebed in de auto.Haar reactie was: 𝐆𝐨𝐝 𝐢𝐬 𝐠𝐫𝐨𝐨𝐭ⵑDe bril heeft inmiddels een speciaal plekje gekregen thuis als teken van dit wonder wat we zo samen mochten meemaken!